Pelin Toprak
@Pelob
İstanbul
Diyarbakır, 1997
13 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Sükunet içinde öldü, öldüğünde dahi yüzü şefkat doluydu. Geri dönüşü imkansız bir felaket tarafından en değerli bağlarından koparılanların duygularını, ruhların düştüğü boşluğu ve yüzlerden okunan çaresizliği tarif etmeme gerek yok sanırım. Her gün gördüğümüz ve varlığını varlığımızın bir parçası gibi benimsediğimiz kişinin sonsuza kadar aramızdan ayrılabileceğini, sevdiğiniz o gözlerdeki ışıltının sönüp gittiğini ve kulaklara öylesine aşina ve kıymetli gelen bir sesin susabileceğini, bir daha hiç duyulmayacağını akla kabul ettirmek öyle uzun zaman alıyor ki…
Şu hayat denen şey ne biçim şeydi? Kimi zaman sevinçler veren, kimi zaman içimizi acılarla dolduran, kölesi olduğumuz şu hayat neyin nesiydi böyle?
İnsanoğlu kendine yetmesini bilseydi, önemli bir sorunu çözümlemiş olurdu.
Durduğu yerde değersiz bir bütün olarak kalmaktansa, parçalana parçalana gitmenin büyük doğruluğuna inandırmıştı kendini.
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken ,uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.