Okuması keyifli idi. İtfaiyecilerin yangın söndürmek yerine yangın çıkarma ironisi hoşuma gitti. Gerçi sadece kitap yakmak ile sınırlıydı. Bilim kurgu bile olsa günümüzde insanların kendi iradesi ile kitap okumayıp, kitapların özetlerine filmlerine itibar etmesi, televizyon yada sosyal medya ile yatıp kalkması kitapta devlet politikası olmuş. Belki günümüzde de öyledir bilmiyorum.
Kitapta en çok hoşuma giden bölüm ise ana karakterin şiir okuduğu sırada diğer karakterlerden birinin anlamasa bile hayatında ilk kez şiir dinlese bile duygulanıp ağlaması. Bazen her insana olur neden olduğunu bilmeden ağlarsın sebebi belki geçmişte yaşadıkların, belki içinde biriktirlerin, belki anlatamadıklarındandır. Sebebi her neyse kitap bu duyguları gün yüzüne çıkarabiliyor, insana insan olduğunu hatırlatıyor. Bunu farkettim. Sonuç olarak kitap güzel bir şey kıymetini bilelim:)