Yorgunum,
Yüreğimden vurgunum.
Yetişemiyorum dünyanın telaşına,
Yıllarımdan durgunum.
Kendi sesime bile yabancıyım artık,
Gölgesi sönmüş bir gün gibi
Batıyor umutlar.
Tutuşmuyor içimin lambası,
Söndükçe çoğalan yeni bir alev var.
Belki de insan böyle büyüyor;
Küllerinden değil,
Küllerine rağmen.
Hakan Ağaoğlu✍️