Bir insan ideal insan tavırlarını göstermekte belli bir sınırı aşmışsa, yardımseverliği ve insanlığı göze batacak derecede belirginleşmişse kuşku duymamız yerinde olacaktır.
Çocuğun kibrini kamçılayarak onu daha çok uyarmalı mıdır? Onu her zaman birinci gelsin diye sürekli ilgi odağı haline mi getirilmelidir? Bu hayat mücadelesine karşı cılız bir tepki olurdu. Tarihi deneyimler bile birinin birinci gelip gelmemesinin önemli olmadığını göstermektedir. Tam aksine bir tutum izleyerek birinci olmanın önemsiz olduğunu vurgulamak daha doğru olacaktır. Her konuda birinci gelen ve en iyi olan insanlardan sıkıldık artık. Bir çocuğa böyle bir ilkeyi aşılamak onun tek yönlü gelişimine neden olur; her şeyden ötesi iyi bir insan olma olasılığını ortadan kaldırır.