Bu kitabı okuyan kişilerden sürekli "Werther'in intiharı çok saçmaydı, kitap ergen coşkusu yaşayan insanlara hitap eder" gibi yorumlar almıştım. Ben bu düşüncelere katılmıyorum. Filmlerden beklediğimiz seneryo/kurguyu kitaplardan da bekleyip okursak kitap okumayalım bence, film izleyelim:) Bir kitaptan yalnızca kurgu beklemek, "okuma" eyleminin amacını yerle bir eden büyük bir hata. Adım adım werther'in kendini, sonucunu bildiği duygulara kaptırması ve onların esiri olması, acılarını ve o acılardan kurtulma çabalarını mükemmel bir ustalıkla okuyucuya aktaran ve hissettiren bir kitap. Başka söze ne hâcet:)