Pılıng Qumık
@Pilingedepe
3 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Artık güneşte kayboldu bizden. Sadece gökyüzünün karanlık yüzü bize kaldı. Ve bir de kutsal toprak ağlıyor. Ve insanlık üşüyor ülkemin en dokunaklı topraklarında.
Sonra bir türkü tüttürüyordu gece tüm karanlığı yırtarcasına.Ve toprak yüreğine basıyor yitip giden binlerce kahramanı. Bu kaçıncı gidiş bu kaçıncı ayrılık. Artık doymadın ey kutsal ana.
Reklam
Yaralı bir kış mevsimiydi. Dışarıda yüzleri donduran ayazı bir hava ve yüreklerimizin derinliklerine kadar üşüten ay ışığının soluk yüzü. Bir rüzgar kalmıştı geri de bir de çığlıklar. Ve yüreğimizin derinliklerinden gelen sessiz haykırışlar. Herkes umutlarını bahar sevdasına bağlamışken bu ayrılık neyin nesiydi.
Her mısra bizden bir şeyleri alır. Her satır geçmişi her dörtlük bir solukta içilir. Şiirdir dile gelmeyen öykülerin tercümanı ve belki tek lisanı. Ve şiirdir bizi içimizdekilere anlatan. Bazen bir karıncanın peşi sıra yürür yürürüz de yorulmayız bazen bir kuşun kanadına takılırda hiç düşmeyiz.Bazen de bir sevdaya yaslanır ve öylece uyuruz. İşte o zaman çekeriz fotoğrafını duygunun.
Adına şiir dedik İçine duyguyu yerleştirdik ve duygunun fotoğrafını biz şiirle çektik.
Duygunun çizilmiş resmidir şiirler.
Çekilmeyen fotoğrafların buruk dünyası. Tıpkı yıldızlara astığımız düşlerimiz gibi.
Bazen bir dağın yamacına serpilir mısralar.
Bazen buz kesmiş bir pınarın coşkusunda gezinir.
Bazen de deşifre bir patikanın mayınlı dönemecinde moladadır.
Hepsi şiir tadında ama hepsi gelecek yükündedir.
Biz kuşu sesiyle tanırdık ve suyu tadıyla. Biz dağı esen yelinin uğultusu ve belki de çatılmış silahın çığlıklaşan sesiyle bilirdik.Hele bebeleri bebeleri biz çınlayan isyanlarında sevdik.
Ve biz fotoğrafları yüreğimizde duygumuzun gücüyle çekerdik. Gülüşlere isyan takıp resmederdik. Çığlığına yalnızlık katıp çizerdik kâğıtlara hele umutlarımız umutlarımıza ezgi gibi soyluluk doldurduk. Biz yazgılarımızı böyle sunduk içenlere.
Reklam