Pılıng Qumık
@Pilingedepe
3 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Belê tu êş qandî êşa rêhevaltiyê giran nîne. Lê ger ku mirov rast wê êşê bigre dest bi hêza watedayînê re binirxîne tu êş jî weke wê mirovan mezin û binirx jî nake.
xweşikbûna welatê xwe di ruhê xwe de jiyan dikir ev xweşikbûn jî li ser rûyê wê xet bi xet xîz dikir.Gava bi ew çavên xwe yên xweşik mirovan meyze dikir mirov di got gey tevahî çavkaniya çem rûbar kaniyên welatê wê di bibîkên çavên wê de di herike ber bi bê dawîbûyînê ve. Çav û birhên wê weke tîr kevanan bû xwe nava dilê mirovan dixist. Ji ber tu qirêjî li ser bandor ne bûbû ji bo wê tevahî tevgerên wê nêzîkatiyên wê û tevalêbûyîna wê ya jiyanê gelek xwezayî bû. Ji xwe gava di keniya tevahî xweza gerdûn pêre dikeniya û li hember kenê wê di ketin nava aramiyê de. Xweza di kenê rêheval Stêrk de bedewbûyîn û aramiya xwe didît.
Ma qey peyvên min yên şermînok wê bikaribe Ji ber xezîneya bêjeyan gelek qels bûye. Her tişt bi hiskirinê destpêdikir. Ma ne hiskirine di mirovan de lepitandina jiyanê avadike. Çavê mirov zimanê dilê mirovane. Çirûskên ku nava çavde xwe dide der jî ew pakbûyîna dil dide diyar kirin. Pak bûyînek wisane ku bi ruhê xwe li te dide diyar kirin. Min nava bedewiyekê ku mirov bedewiya jiyan û hevaltiyê nas dike jiyan dike û his dike de Stêrk nas kir. Ji xwe bi yek dîtinê re mirov dikir heyrana xwe. Ew lepitandin bû mirov berbi cewherê xwe ve dibir.
Ronahî heye tenê xwe ronî dike lê ronahî heye bi xwe re tevahî der û dorê xwe bi ronahî ya xwe di xemlîne. Ango çav dil û ruhê mirovan ronî dike. Rêheval Stêrk jî yek ji wan ronahiyan bû yê ku li hember zilmata taritîyê bi ronahiya xwe şer dikir û têdikoşiya.
Birastî jî ew çi bû rûyê min ked piştre tevahî bedena min tevizand û derbasê dilê min bû. Nizanim peyvên dilê te bû an jî dengê te bû. Na na dengê kenê te bû. Ew kenê ku di bû melodiya aramiyê û dil xweşiyê. Ew kenê ku bi xwe re tevahî şevên bêdeng dixist di nava coşekê de. Ma ne çavên te di bû tîr kevan û li dilê heyvê dixist. Hevy şerm dikir ji fêrmiskên xwe yên dibarandin li ser rûyê erdê. Erd xeyîdî ji heyvê û berê xwe lê zivirand. Heyv got berê xwe min ne zivirîne ey xaka pîroz, fêrmiskên min ne ji ew tîrên ku li min ketin. Ew fêrmiskên min yên kêfxweşiyê bû. ji ber min ronahiyek dîti bû ji min bedewtir. Min çavek dîtibû mirov jê têr ne dibû. Bi çav û ronahiya xwe di bû îlham. Ew fêrmiskên îlham û mest bûyînê bû.Stêrkên asîmanan bi yek dengê û bi yek zimanê bersiv dan heyvê û gotin ew Stêrka li ser rûyê erdê bû. Ew şewqa me ya li ser dilê welatê agir bû. Gava em bê şewq di man di asîmanan de me şewqa xwe ji ew Stêrka ku bi jiyana xwe re jiyanê di afirand digirt. Ew rê û rêzanê me yê di welatê bihûştê de bû. Belê tevahî stêrkên asîmanê qîr dikirin bi yek dengê stêrk.