Bazı insanlar o kadar zayıf oluyor ki, onların bu zorluklarla baş edemeyişi çevresindekileri de yoruyor.
Bir arkadaşım var, evet çok hassas ve ince ruhlu, saf. Gel gelelim hiçbir zaman hakkını savunmaz, onu tanıdığımdan beri dokunsan ağlayacak moddadır. Zamanla şunu fark ettim, ben de çirkefleşerek hakkını zorla alan biri olmama karşın onun yanında öyle bir kılığa bürünüyorum. Hep güçlü ve eril yanım çıkıyor onun yanında ve bu beni de zorluyor artık çünkü olduğumdan farklı birine dönüşüyorum.
Alma verme dengesi diye bir şey vardır ya, son günlerde dillere pelesenk olmuş, işte o çokomelliymiş meğer. :)
Sürekli bir şeyleri içinde büyütüp size sızlanan insanlara ilaç olmak mecburiyetiniz yok. İnsan az çok kendi problemlerini çözebilmeli. Üstelik onun yanında sizin olmayacağinız zamanlar da olacak, diğer bir yönden bakınca da verici tarafta olan insan desteğe ihtiyaç duyunca ona kim elini verecek?
Bir cihetle parazit-konak ilişkisine benzetiyorum bu durumu. Konak bir süre sonra tahtalı köyü boylar.