Hayatın gözle görülmez bir rejisi vardır. Bir şeyi halletmemiz bitirmemiz gereken bir durum ortaya çıktığında şartlar da işbirliği yapar, evet mekan, etraftaki eşya ve insanlar bilmeden suç ortağı olur.
Hayat bir şey yaratmak istediğinde sahneyi de mükemmel yönetiyor.
Fakat günün birinde sen de yetişkin oluyorsun ve yalnızlığın, hakiki, bilinçli tek başınalığın bir ceza, yaralı, hastalıklı bir kendini çekme, bir münzevilik değil, tek onurlu durum olduğunu fark ediyorsun. İşte o zaman yalnızlığa katlanmak da o kadar zor olmuyor. Daha temiz havada yaşamak gibi bir şey.