Yaşadıklarımı düşündüğümde, dayanıklı bir kalbim ve zihnim olduğuna inancım artıyor. Çok aklı başında biri sayılmam ama deli de değilim. Zaten çok akıllı olsam bu hayata tahammül edemezdim. Biraz delilik iyidir.
Değiştim ama bu çok geç kalınmış bir değişiklik. Kalabalıkların içindeki yalnızlığımı görünce başladı her şey. Gözlerimi kapadım yoktular ve aslında en başında kapamam gerekiyormuş.
Geç kaldım.
Ah şu yalnızlık kemik gibi
ne yana dönsem batar.
Çünkü kırıldım, avuç uçlarıma kadar…
Şu küçücük kalpte nice hakkın yüklü…
…
Çıktığım her yerin kapısını
sert kapatmamla tanınırken,
senin kapın çarpmasın diye
arasına elimi koydum…
Şimdi yoksun üstelik uzaktasın….
Ellerin yapayalnız biliyorum.
Gözlerin dalıyor yine.
Hep benim için olmalı….
Yine de biri çıksa, nasılsın dese
alışkanlıkla iyiyim diyeceğim.
Neyse…
Bitti o şiir!
Başka mısra gerekmez.