Artık yaşamak istemiyorum..
onların istediği gibi yaşamak istemiyorum. Normal bir insan olmaya zorladılar, bana boş yere vakit kaybettirdiler. olmayınca da anormal dediler..
kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asamadım. Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım, en kötüsü;
HAYIR demeyi öğrenemedim...
Her söyleneni ciddiye almak yok mu, şu sözünün eri olmak yok mu; bitirdi, yıktı beni.
Yaşamaktan yoruldum..
İnsanın kendisi gibi olmak istemediği zamanlarda varmış..
Neyse..
Ben yalnız kalmalıyım, başka çarem yok. korkuyoruz. Düşünmekten ve sevmekten korkuyoruz. İnsan olmaktan korkuyoruz, benim de ölümüm bu dünya da başladı. Ölmeden ölmek zormuş, öyle söylüyor şair. Büyük bir yorgunluk duyuyorum, yılların yorgunluğu. okuyamıyorum, düşünemiyorum... Beynimi yıllık izne çıkarmak istiyorum.. Bekliyeceksin , gulumseyeceksin ve hiçbir zaman ümide kapilmayacaksin. Hayır... Buldum.. yalnız kalmaktan korkunca yalnızlığım artıyor. Yok hayır... Aslında her şeyin birden unutulmasına çok ihtiyacımız var..
Bizde unutmuş gibi yaparız..!!