Küheylan

Küheylan
@Poem0
Aşk dediğin biraz da kendini törpülemek aslında. Egosundan biraz eksiltip, sevgine yer açmak.
Reklam
Kırmadan konuşabilmek mesela… Haklıyken bile kalp incitmemeyi tercih etmek. Karşındakinin sustuğu yerde “neden sustu?” diye düşünebilmek.
İnsan bazen en çok sevdiğini en çok yoran oluyor, farkında bile olmadan… Çünkü alıştıkça özen azalıyor, “nasıl olsa benim” rahatlığı başlıyor. Oysa aşk, sahip olmak değil; her gün yeniden seçmek gibi bir şey.
Çünkü sevgi, en çok incelikte kendini belli eder. Hoyrat olan, sadece hissetmez; farkında olmadan tüketir.
Birine bağırıp sonra “ama ben seni seviyorum” demek aşk değil. Kırıp döküp sonra toplamak da değil. Aşk biraz geri durmayı bilmek, bazen susmak, bazen anlamaya çalışmak.
Reklam