Sırf her sabah apartmanda karşılaştığımız kapı komşumuzun kolundaki saati çalmıyoruz diye kendimizi yaşamın masum kısmında görmemiz ne büyük ahmaklık.
Ya da yolda yürürken dövülen bir kadın gördüğümüzde kendi sevgilimize böyle bir ahmaklığı, caniliği, barbarlığı layık görmediğimiz için böbürlenmek, öz benliğimizi masum görmek ne talihsizlik.
Masum değiliz.
Çünkü çocukların ağladığı bir dünyada kimse masum değildir.