Her şeyin bir yerde sonu vardır.
Karanlığın kimsesizliği de insana aitir.
Ah yolcu, hangi uyku bilmez ruh, gecenin kalbinden gelip sana dokundu?
Çiçeğini kopardım ey dünya! Onu göğsüme bastım, dikeni batı.
Gün batıp hava karardığı zaman baktım ki çiçek solmuş, fakat acısı kalmış.
Sende kokulu ve gururlu daha pek çok çiçek açacak, ey dünya!
Fakat benim çiçek toplama vaktim geçti, geceleyin gülüm de yanımda değil, sade acısı kalmış.