Dünya mekanında,
Zamanı aşmış bir ruhum sanki!
Uyurken hep uyanığım.
Uyanıkken neredeyim meçhul.
Bir gün(üm)de bin yıl(lar) geçiyor
ve cismimi çekiştirip duran bu dünya hapsinde daralıyorum.
Sığamıyorum hiç bir şeye ve
hiç bir yere.
Maddeye, şekle, kalıba, cisme, yüzeye, ... dair neler varsa küçülüyor bende.
Ruhum büyüyor,
Manalar büyüyor,
Detaylar büyüyor,
Üzerine derinleştiğim şeyler tüm yüz ve yönleriyle genişleyerek aşikâr oluyor...
Ruhum ile cismim apayrı yerlerdeyiz!
Çünkü cismim halen dünyada görünüyor!
Oysa ruhum dünya saatlerini aşalı, g(iz)leniyorum !
Ben de kendimi seyrediyorum
Ruhum asla dönerken.
Dünya burası ;mekanlı, zamanlı, hesaplı, herşey görünenden sanmalı,... Yaşadıklarım onların gözünde deli damgalı !
Susalım biz ! D -ü- n -y- a -y-a
Cismim ölürken ruhum yaşasın.