Nedeni üzerinde durmadım.Gözümün önüne Müzeyyen'in gülümseyişi gelmişti. O'na "Apo ile Doğan tek kale maç yapsınlar, altıda devre on ikide biter,işi kansız bağlarız,trilyonlar ile memleket evlatları da bize kalır," dediğimde gülümsemiş,fakat o gülümserken,kendimi kısa pantolonlu ve paça arasından bülbülüm görünüyormuş gibi hissetmiştim.
Kovalev,sevincinden neredeyse gülecekti.
Ama bu dünyada hiçbir şey sürekli değil;bu nedenle de neşe,ikinci dakikada,birincidekinden farklıdır;üçüncüde bir derece daha zayıflar,sonunda bütün bütün yok olur,eski durumumuza döneriz;suda genişleyen halkaların, sonunda suyun yüzeyiyle bir olup yitmesi gibi.