Yardım etmek gerçek bir sanat,şüphesiz dünyadaki En yüce sanat.
İncelik ister, Öz sevgi ister...
PELİN ERDOĞAN -HOŞGELDIN
Pelin Erdoğan'in Hoș Geldin adlı eseri, hem duygusal hem de düşünsel katmanları olan, kısa ama etkili bir hikâye sunuyor. Yazar, bilimin soğuk mantığı ile maneviyatın sıcak dokusunu aynı potada eritirken, okura hem kalben hem zihnen dokunan bir yolculuk vaat ediyor.
Roman, kuantum fiziği alanında çalışmalar yapan bir adamin, hayatın anlamına dair bitmek bilmeyen sorgulamalarıyla başlıyor. Bu entelektüel arayış, zamanla ruhsal bir yorgunluğa ve alkol bağımlılığına dönüşüyor. Eşinin sevgisi, babaannesinin duası ve hayata tutunma çabası, onun karanlıkla mücadelesinde en güçlü dayanakları oluyor. Ancak yaşanan trajik bir kaza, hem fiziksel hem ruhsal anlamda tüm dengeleri alt üst ediyor.(bu kısımı okuduğumda gerçekten çok etkilenmiştim yazar duyguları aktarmada çok başarlı) Hikâye, bu noktadan sonra ölüm ile yaşam arasındaki ince çizgide, umut ve mucize arayışının simgesel bir anlatısna dönüşüyor.
Kitabın en dikkat çekici yönü, yalın ama șiirsel dili. Pelin Erdoğan, olayları abartılı dramatizasyona kaçmadan, yer yer masalsı bir tonla aktarıyor. Bu sayede hikâye, hem akıcı hem de duygusal olarak yoğun bir ritim tutturuyor. Karakterler net çizgilerle değil, duygular ve düșünceler üzerinden tanımlandığı için okur, hikâyeyi kendi deneyimleriyle tamamlayabiliyor.
Sonuç olarak, HoșGeldin, umut, sevgi, kayıp ve yeniden doğuş üzerine kurulmuş, kısa sürede okunabilen ama etkisi uzun süren bir roman. Hayata anlam katmak, içsel yaraları iyileștirmek ve "yeniden başlamanın" gücünü hatırlamak isteyenler için samimi bir rehber niteliğinde.
️Kimler Okumalı?️
1. Hayatın zorluklarına rağmen umut arayanlar. 2. Bilim ve maneviyatı bir arada görmekten hoşlananlar.
3. Kısa ama yoğun duygusal etki bırakan hikâyeleri sevenler.
4. içsel dönüşüm, sevgi ve mucize temalarina
-Altıncı BölümÜRPERTİCİ
HASTANE KORİDORLARI
Biri tekerlekli sedyenin arkasını tutarak hastayı beyaz mermer üzerinde yavaşça taşırken, bir diğeri de sedyenin sağ tarafından yavaşça yürüyerek onları takip ediyordu. Koridorun beyaz mermer zemininde yuvarlanan sedye tekerleklerinin son derece sinir bozucu gıcırtıları onlara doğru yaklaştıkça birden-bire hiç olmadığı kadar ürperdiklerini hissettiler.
Hastanın görünümü uzun boylu, geniş omuzlu, oldukça zayıf, oval yüzlü, şişkin gözlü ve seyrek bıyıklı bir adama benziyordu. Bunun yanı sıra saçlarının birçoğu dökülmüş, iki ön dişi kırılmış, beyaz bir fanila ve eşofman giymişti ve tekerlekli sedyeye elleri ve ayakları sımsıkı bağlanmış adam en saldırgan hastalardan biri gibi görünüyordu. Tekerlekli sedyeye sımsıkı bağlanmış olan adam, Berkant ve Burcu’nun yanından geçerken tedirginlikle ona bakıyorlardı. Adam beklenmedik bir anda son derece korkutucu ve iğrenç bir şekilde güldü ve sinir bozucu bir şekilde şöyle bağırıp çağırmaya başladı:
“Lanet olası herifler, bırakın beni. Ben başkanım. Ben, Türkiye’nin başkanıyım. Beni derhâl serbest bırakın.”
Bunun üzerine tekerlekli sedyenin yanında yürüyen gri üniformalı adam, yatağa sımsıkı bağlanmış akıl hastasının çığlıkları ve korkutucu mücadelesi karşısında yüzünü buruşturarak, kendi kendine son derece alçak bir sesle şöyle mırıldandı:
“Elbette öylesin, manyak herif! Endişelenme, seni
parlamentoya götürüyoruz işte.”
Belki zihninizin karanlık sokaklarında korkularınızdan kaçabilir ya da saklanabilirsiniz.
Ancak günün birinde herkes kaçınılmaz korkularıyla yüzleşmek zorundadır.