Hani;
Küçükken karanlıktan korkup, Gündüzlere ve insanlara sığınırdık ya, Öyle değilmiş..
Yanılmışız,
Büyüdükçe anladık ki;
Asıl korkunun gündüzler olduğunu.
Gerçek kötülüğün ise insanlar olduğunu...
Oysa ki;
Karanlık en gürültülü yalnızlığımızmış.
Yalnızlık ise,
En Aydınlık karanlığımız,
Şimdilerde ise;
Gündüzlerden Korkup,
Karanlığa sığınıyoruz,
Yalnızlığa sımsıkı sarılıyoruz...
R. A