“Ben acı severim” diyen bir insanın aslında acı yemekten gerçekten zevk alan bir insan olduğunu görüyoruz. Fakat bu çok ilginç çünkü aslında hiçbir bebek acı yemekten zevk alarak doğmuyor. Yani aslında herhangi bir insanın acı yemesi, mesela eline diken batırması gibi, kalıcı zararları olmayan ama acı veren, o yüzden davranış olarak kaçındığımız bir şey. Fakat şöyle bir özelliğimiz var: Acı yemek yiyen kültürlere doğan bebekler, büyümeleri süresince eğer yeterince acı yemeğe maruz kalırlarsa, zamanla acıdan zevk almayı öğreniyorlar. Bir çeşit mazoşizm geliştiriyor yani müşteri. İnsanın ödül düzeneği, acı yedikten sonra sağlıklı bir doygunluğa ulaştığı için acıdan kaçmaktansa artık acıyı sevmeye, hatta aramaya başlıyor.