Eski vakitte yaşayan insanların lügatında Dünya sadece dünya demek değildir. Dünya nefs demek, dünya hırs demek, Arzu demek, dünya kibir demek, şehvet demek, kin, nefret demek... Yani dünyada yaşamak değil de dünyadan kurtulmak gerek onların zihninde. Oysa bizim için dünya sahip olunacak bir yer.
Biz gaflet vaktinde doğan çocuklarız. Gafiliz yani. Dünyayı bizim için sanırız, hatta bizim sanırız. Oysa dünya dediğin her gelene seninim diyen bir gönül çalana benzer. Sonra terk eder bırakır onları.
Dünyada ne yapıyorsan bil ki; ya Allah içindir ya nefsin için. Hep düşün bunu. Yaptığın kimin için diye. Allah için yapmak letafet ama nefs için yapmak felakettir.
İlham alan nefs yani Allah'ın sahibine ilim ihsan ettiği nefistir.
Mülhime nefse ulaşan kişide; ilim, doğruluk, tevazu, cömertlik, sabır ve şükür gibi haller görünür.
Müminlerden alim olanların nefsidir, denilmiştir.
Kurtuluşun tam sınırındadır. Levvame nefse düşme tehlikesi vardır.