"Herkes, yarın sabah çekip gidecekleri bir handaymış gibi yaşıyor. Herkes kendini düşünüyor, kendisi kapabileceği kadar kapsın, geride kalanlar isterse açlıktan, soğuktan ölsün, vız geliyor..”
Maviye
Maviye çalar gözlerin
Yangın mavisine
Rüzgarda asi
Körsem
Senden gayrısına yoksam
Bozuksam
Can benim düş benim
Ellere nesi
Hadi gel
Ay karanlık...
Memedin gözleri yaşardı o giderken. İçinden, "kim bilir ne zaman görürüm bir daha onu" dedi. "Belki de hiç göremem." Gözleri dolu dolu oldu. "Dünyada" diyordu kendi kendine, "şu dünyada ne iyi insanlar var."