Ah benim tarla kuşlarım…
Masum gülüşlü, güzel yüzlü köy çocuklarım…
Öğrettiğimden daha fazlasını öğrendiğim küçük filozoflarım…
Şımarmaya vakti olmamış, gerektiğinden fazlasında gözü kalmamış yavrularım…
Toprağa düşen yağmur tanesi, dağ başlarında açan kardelen çiçeğiydiniz…
Ve gökkubbenin altındaki tüm çirkinliklere inat, hepiniz ne kadar güzeldiniz…
Her çocuk keşfedilmeyi bekleyen saklı birer kıta misali evrende yol alıyor ama her yetişkin kendinde yeterli kaşiflik gücünü ve cesaretini bulabiliyor mu?