Cibril’in göğü yırtıp gelmesi gibiydi Taif dönüşüne denk düşüşüm. Bir kelam eden yok artık ortalarda. Ahrazın anasına ve Davudî bir hüzne bulanmış yüzlerin gölgesi kim bilir nerede? Kim bilir şiirden sesleri kısılmış Magriplilerin karasından yapılmış çarşaflara yazılıdır ismin. Senin ismin muallakāt-ı seb’a’nın kan davasıdır. Göğsün daraldığında sığındığın Hira nerede? Nerede Meryem’in, Haticen ve Kübran, Tanrı’ya sunduğun Kahkaha’nın nerede gırtlağı? Korkunca “ben okuma bilmem” sığınmaların nerede? Her kaçışın arkasına sakladığın gözlerin… O nerede? Onlar… ils sont eux. Tanıdığın tüm şairler öldü çünkü sığınacağın kelimelerin nerde?
Reklam
"Unutmayın, dünyanın gelmiş geçmiş en aşağılık sınıfı alkışçılardır."
Var demezdim bu dünyanın ötesi,
Gelmeseydi vazifenin gür sesi.
Bu ses mutlak Mâverâ’dan geliyor...
Hak nerdeyse ta oradan geliyor...
Gözlerimi kaparım!
Vazifemi yaparım!
Ziya Gökalp
Eski putları kırmak için düşürmek yeterliydi. Şimdilerde ise düşünmek gerekli.
Sıtkı Öztürk
Fil çoğalsın... Ebabilden umut kesilmez
Firavun azsa da Nilden umut kesilmez
Zalimler ölmüyor diye yese kapılma
Sabret hele Azrailden umut kesilmez...
Abdurrahim Karakoç