Retro Okur
@Retrokur
24 Eylül 1999
171 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Yaratıcıyla kalp arasındaki sevgi kapısını açık tutanlar,başka hiçbir sevgiyle avunamazlardı.O ışık oraya bir düştü mü diğer sevgiler yanında mum alevi kadar cılız ve titrek kalırdı.
Neydi geçici olan her şeyi,insanlara bu kadar vazgeçilmez kılan şey?Çözemiyordu.Ucunda bitiş ve yok oluş varsa hayatı anlamlı kılan neydi?Bunu bile bile insanlar neden hala o kadar hırslı ve acımasızdı?Kalpler neden o kadar katıydı?
Zaman,en önemli seyrine doğru hızla yüzerken,bir kavramın dışında her şey hızla değişiyordu.Yaşlı dünya üzerinden hayır ve şer ürünleri toplanırken değişmeyen tek gerçek hakikatti.
Hatice annesinden,erkeğine hükmetmeyi öğrenmişti.Ondan öğrendiği bir dizi mutluluk reçetesini hayatına hakim kılmıştı.Hiç umulmadık zamanlarda annesinin sesi kulağında çınlayıverirdi ansızın:
"Unutma kızım,"demişti."Bir kadın erkeğine vefalı olmalıdır,nankör olmamalı.Yeri geldiğinde teşekkür edebilemeli.Candan ve samimi olmalı.Böyle kadınlar her zaman kocalarının baş tacı olurlar."
"Ey felekleri bir sapan taşı gibi elinde döndüren Kudret!Senden gelecek nura muhtacım.Nuh'un gemisi,İbrahim'in gül bahçesi,Yunus'un zikri,Yusuf'un zindanı,Musa'nın Tur'u,İsa'nın nuru hürmetine!Ardına düştüğüm izleri bana buldur.Hayrını kulundan esirgeme!"