Bana kötülük yapan herkese teşekkür etmek istiyorum. Sizin yaptığınız kötülükler sayesinde daha iyi bir insan oldum ben. Sizler bana kötülük değil iyilik yaptınız. Aslında bütün kötülükleri kendinize yaptınız, bana bir şey olmadı. Yaptığınız her şey bana birer ders oldu, tecrübe oldu, kazandım. Herkes kendisine yakışanı yapar, ben kendime yakıştırdığım gibi iyi bir insan olarak yaşıyorum. Sizler gibi olmayışıma şükrediyorum. Kaliteli bir insan olmak zordur, siz bilmezsiniz. Siz vurdukça ben acıya dayanmayı öğrendim, sabır nedir öğrendim. Siz ağlattıkça ben inadına gülümsedim. Siz ittikçe ben düştüm ama sonunda hep derin bir nefes aldım gözyaşımı sildim ve ayağa kalktım, hiç yerlerde sürünmedim. Siz gibi “insancıklar” sayesinde ben affetmeyi öğrendim, affedecek kadar olgun olmayı öğrendim. Aptallık değil, büyüklük bu. Sizin gibi kötü insanlar olmasaydı iyiliğin değeri bilinmezdi. İyi ki varsınız. İyi ki bütün o zor günlerimi yaşattınız bana. Dağ gibi dururum karşınızda şimdi. Siz bana kötülük yaptıkça ben iyiliğe aşık oldum. Sizin sayenizde daha güçlü ve daha inançlı bir insan oldum, daha fazla şükrettim. Ben dua ederken sizleri bile kattım o dualara çünkü kötülük bana göre değil, intikam gibi basit oyunlar tarzım değil. Beddua etmek benlik değil. Siz bana kötülük yaptıkça ben sizin gibi olmayışıma sevindim, size benzemediğim için mutluluk duydum. Mutsuzluğun içinde mutluluk yarattım kendime. Bizim gibi insanlar o kötülüğün içindeki iyiliği bile bulup çıkartır. Siz benim arkamdan alay ederken ben iyi bir insan olmakla meşguldüm. Benim düşman kazanacak vaktim yok. Ben gösteriş olsun diye yapmıyorum iyiliği, kendimi övebilmek için yapmıyorum. İnsan olduğum için yapıyorum. Belki kötü değilsiniz ama kötülük yapmaya alışmışsınız, ayağınızla kenarı itmek cazip geliyor