Kitabın ilk sayfalarında “Artık kalk şu yataktan be adam” diye haykırdım içimden.Oblomov’un tembelliğine dayanamayıp okumayı bırakmayı bile düşündüm.Oblomov’a canlılık katan tek şey aşktı.Onu bile tembelliğiyle berbat etti. “Ben uykulu ve uyuşuk huzura alışmışım fırtınalara tahammülüm yok.”diyerek vazgeçti.Çoraplarını bile giymekten aciz olan bu adam yatar, düşünür ama o kadar tembeldir ki o düşündüklerini hayata geçirmeyi beceremez. Her şeyi yapılmasına gerek kalmayana kadar öteler. Oblomov’un çocukluğuna indiğimizde çocukluğunda hiçbir sorumluluk verilmemiş ve her istediği yapıldığı için zamanla hiçbir şey yapamaz hale gelmiştir. Yapması gerekenleri hep başkasından ister.Ştoltz onun tek gerçek dostuydu.Allah herkese Ştoltz gibi gerçek dostlar nasip etsin.
Okurken dikkatt edin Oblomov’un tembelliği size de geçebilir (UNUTMA, YA ŞİMDİ YA HİÇBİR ZAMAN )