Çöplüğün büyüdüğü, yükseldiği yerde yaşam vardır. Belleğinde, çürümenin başladığı bir yaşam. Çöplük, tanrının insanı, insanın da yarattığı tanrıyı tanıyabileceği biricik yerdir. Yada insanın kendi pisliğinden kurtulmasından öte, pisliğin insandan kurtulduğu yerdir çöplük.
Insan kendisinin çöplüğüdür. Kendi temizliği adına bir çöplük oluştururken, aynı zamanda o çöplüğün nesnesi olmaktan kurtulamıyor. Hatta bundan huzur bile duyabiliyor.