“İnsan, hiçbir zaman tam olarak mutlu olamaz; çünkü huzur durağan, yaşam ise devinim ister. Her huzura kavuştuğunda içinde bir kıpırtı belirir; bir eksiklik, bir ‘daha fazlası’ isteği. Bu yüzden hep bir şeyleri ararız bazen kaybettiklerimizi, bazen hiç var olmayanı. Arayış, ruhun nefesidir. Tatmin olduğumuz anda ruh sıkılır, çünkü yol bitmiştir. Belki de insanın kaderi, tamamlanmamak; hep biraz eksik kalmaktır. Zaten eksik olmasaydık, bu kadar çok hayal kurmazdık.”
Her vardığımız yer, yeni bir başlangıcın eşiğidir. Ne kadar çabalarsak çabalayalım, içimizde hep ulaşılmamış bir yer kalır. Çünkü insan, eksik yanlarını aramak için yaşar. Bazen bir yüzün hatırasında, bazen bir yolun sessizliğinde bulur kendini. Ama her buluş, bir kaybedişe dönüşür. Bazen kaybettiklerimizi, bazen hiç var olmayanın peşine düşeriz. Ne kadar yaklaşırsak, o kadar uzaklaşır bizden.
İnsan ulaştığı her şeyden sıkılır; çünkü arzusu varışta değil, yoldadır. Elde ettiğimiz anda büyüsünü kaybeder her şey. Belki de bu yüzden sürekli yeni hedefler, yeni hayaller kurarız çünkü tatmin, insan doğasına sığmaz. Sahip olduklarımız değil, peşinde koştuklarımız bizi canlı tutar. Hayat, doyum değil, eksiklik üzerine kuruludur; ve o eksiklik, bizi yürümeye, aramaya, bazen de yeniden yanılmaya zorlar. Belki de insan, hiçbir zaman bulmamak için arar.