İlk isyanım ve yaşamı fark etmem diye başlıyordu Yaşam fark edilince yaşanılır diyor seviniyordu...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ama insan ihanetlere alışamıyordu işte. Her seferinde onarılamaz birer yara açıyordu yürekte...
Kendi kendime moral verip güldürmesini bilmeliyim. Kendime cesareti kendimden yaratmalı, umudu varlığımdan var etmeliyim...
En zor olan paylaşamamaktı; sevgiyi, acıyı Yaşanan ne denli güzel olsa bile salt insanın kendisinde kalırsa acıya dönüşürdü...
Ölümlerin en zoru, asla gerçekleşmeyeceği şekilde tahayyül ederken onu yaşamaktır...