Herkes başka bir şekilde tükeniyor bu hayatta, kimi sessizige gömüyor acilarini, kimi gözlerinin ardina sakliyor, kirilmis düşlerini bir yorgunluk ruhun derinliklerine islerken kimse görmüyor içindeki kopan firtinayi gözlerde sönmüs isik, dudaklarda yarim kalmis cümlelerimizi
insan bazen susmayi seçiyor çünkü kelimeler yetmiyor anlatmaya...