Hayatın,inişli çıkışlı yollarında mücadele etmek öyle zordu ki;
İnsan belli bir noktadan sonra kedini başkasınınmış gibi hissettiği, o anda;
Pat diye karşına,gözlerinde ışık saçan dünyanın merkezindeymiş gibi sana bakarken buluyorsun.
Küçük bir tebessümle sen benim kaderimsin diyorsun.
Ve kalbinin tüm kapılarını sonuna kadar açıp anahtarını eline veriyorsun ve sonra kalbinin adını sayıklayışlarını ,heyecanını kelimelere,dağlara,denizlere,kuşlara haykırışların oluyor.Öyle güzel bakıyorsun öyle güzel seviyorsun ki sanki bu kalp yıllardır sende değilmiş gibi...
Ve öyle bir zamanda gidiyor ki;güzel sevdiğin güzel gördüğün her şey bir anda simsiyah...Bakamıyor ve göremiyorsun...
Hayat işte bir inişli bir çıkışlı...
karagülle kalbimin köşkünde bekliyor olamam...