EEyy gönül sen nelere kadirsin... Kokusunu bilmediğin,huyunu suyunu bilmediğin hiç tanımadığın birisini gönül köşküne alman...Sonrada ona bağlanman ve hayatından çıkıp gittiği zaman...Ağzına almadığın acıların tamamının tadına varman...Ne gerek var bunca acıya....Ama olsun acılarımın tadı sen olcaksan varsın olsun.insan nelere alışıyor,mesela yalnızlığın gibi....