Budist bakış açısına göre, diğer insanları gerçekten önemseyebilmek için önce kendimize değer vermemiz gerekir. Başkalarına karşı nazik olmaya çalışırken sürekli olarak kendinizi yargılıyor ve eleştiriyorsanız, yalnızca ayrılık ve yalnızlık duygusuna yol açan yapay sınırlar çizip ayrımlar yapıyorsunuz demektir. Bu, hangi gelenek olursa olsun, çoğu ruhsal yolun nihai hedefi olan birliğin, birbirine bağlı olmanın ve evrensel sevginin tam tersidir.
“Ben, beni, benim” şeklinde zoraki bir yaklaşım, kendimizi sevmekle eşdeğer değildir. Kendimizi sevmek bizi, hayatımızın bir parçası olan dayanıklılık, şefkat ve anlayışa götürür.”
Bir keresinde yüz bin ağaçlık bir ormanda birbirinin birebir eşi iki yaprak olmadığını okumuştum. Aynı yollarda yaptığın yolculuklar da birbirine benzemez.