İnsan bir kez gerçekten aşka düşünce anlıyordu mantığın geri durması gerektiğini. Özellikle o mantık sonradan pişman olmasına neden oluyorsa. Hatta diline sahip çıkamayıp ömür boyu temcit pilavı gibi önüne sürülecek sözler sarf ediyorsa.
İnsanlar doğar, büyür, yaşar ve ölür. Ölüm her daim tüm canlıların mutlak sonudur. Yaşanılan hayat, çekilen çile veya kırılan kalpler o an son bulur. Sıra bedel ödemeye geldiğinde ise hep pişmanlık dolu olur ruhun içi.
İnsan bir dilinden bir de elinden çıkana sahip olmalı azizim. Yoksa yara bıraktığı yüreklerde gün gelir yer arar da kendi ektiği dikenli yolları kanaya kanaya yürür...