"İnsan ömrü zavallı, çok zavallı bir şeydi. 'Darülmihen...' diye mırıldandı. Bu, Behçet Bey'in her şeye rağmen sımsıkı bağlı olduğu, bir sarmaşığın dallarına, çengellerine benzeyen bin bir türlü alâka ile her zerresinde kenetlediği hayalin kendi lugatindeki karşılığı idi. "