Oma...
Şu an son sayfayı okudum ve kapağını kapattım. Çok farklı hisler uyandırdı içimde, son birkaç gündür bilerek azar azar okuyordum bitmesin diye. Çok nadir bir kitap bende bu etkiyi yapar. Belki çoğunuz benim kadar sevmeyecek belki abarttığımı düşünenleriniz olacak ama benim en sevdiğim kitaplar arasında yerini aldı bu hatıra. (Kitap demek istemiyorum çünkü bu Adele'in ta 1930 lü 50li yıllardan itibaren şahit olduklarını bir Alman olarak o günün Türkiyesini ve insanlarını bizlere hatırlattığı anlattığı nesilden nesile aktarılmış olan ve bugünümüzde bile çok değer görmesi gereken hayatın ta içinden yazılmış hayatını,ailesini ,hislerini yazarak bir bir içini döktüğü değerli hatıraları...)
Çok çok güzeldi aralarda o tarihlerde çekilmiş fotoğrafların olması çok ayrı bir hava katmış.
Okurken içimden Addiye sımsıkı sarılmak geliyordu çoğu zaman Fazlasıyla sabırlı, akıllı kararlı ve güçlüymüşsün... Yaşarken birçok insanın hayatına dokunmuşsundur eminim. İnşallah hayatının son demlerinde hak dine de geçmişsindir diye ümit ediyorum Ben seni ve hikayeni sevdim sevgili Addi...
Masal anlatır gibi anlatmışsın. Yazarımız Ve Addinin torunu olan Münib Engin Noyan da çok şanslı... Torununa bundan daha büyük bir hediye bırakılamazdı
Oma.. (Aneanne)
Bu kitabı okumamın bu seneye denk gelmesi de bende farklı bir etki etmesine sebep oldu belki de...
OmaMünib Engin Noyan · Profil Yayıncılık · 2019574 okunma
"Öldüğü zaman geride sırtındaki giysilerden başka hiçbir şey bırakmadı. Ama yaşarken her fırsatta, hayatta dilediği her şeye kavuşmuş olduğunu ileri sürdüğüne göre, onun yeryüzünde pek az rastlanan mutlu insanlardan biri olduğunu düşünüyorum."