Herkesi memnun etmeye çalışan kimse, aslında ulaşılamaz bir şeyi arıyor demektir. Akıllı kimse ise, birlikte yaşamak zorunda olduğu kişileri mutlu etmeye yönelir. Zaman onu, daha önce çirkin gördüğü bazı âdetleri hoş görmeye, hoş bulduğu bazı şeyleri de çirkin bulmaya itebilir – yeter ki bu bir günah olmasın. Çünkü bu, insanlarla geçinmenin bir yoludur. Ne çok kimse vardır ki, idare etmeye çalışmış ama yine de selamette kalamamıştır. O hâlde, idare etmeyen birinin selamette kalması nasıl mümkün olsun ki?