Ne yaptığımızın bilinç düzeyinde farkında olmasak da çocuğun davranışlarını ona “utanma stresi“ yüklemek yoluyla kontrol ediyoruz. “Utanma stresi“, Schore’un ortaya attığı bir kavram. Çocuklukta olduğu gibi yetişkinlikte de psikolojik ve fiziksel birçok sorunumuzun kökeninde bu “utanma stresi” yatıyor.
“İnsanlar depresyona girmezler. Bir zamanlar oldukları reddedilmiş küçük çocuk haline gelirler. Anksiyetesi olan bir yetişkin, korkmuş bir yetişkin değil, geçmişindeki korkmuş çocuktur. “
Sabah yataktan çıkmaktan korktuğumuzda, içimizdeki çocuk aslında şuna benzer şeyler söylemektedir bize: “Beni zorla işe/okula/ herhangi bir yere götürdün, hatta sürükledin ve orada da beni istemediğim şeyler yapmaya mecbur bıraktın. Başkalarını mutlu etmek için bana acımasız davrandın. İhtiyaçlarımı umursamadın, görmezden geldin. Duygusal olarak aç bırakıldım, baskı gördüm, çok yoruldum. Artık bunu yapmaya devam edemeyeceğim. Dinlenmeye ve şefkate ihtiyacım var.“