O, şu hayatta tutunabildiğim tek şeydi... Hani birileri olur ya hayatında, ondan bir an haber alamayınca midende bir ateş dolanıp durur. Boğazın düğümlenir, dudakların kurur... Hani bir daha o olmazsa diye korkarsın ya...
İşte öyle sevdim onu...
Gülüşünü sevdim, bakışını, ses tonunu...
Öyle çok sevdim ki onu... Bu yüzden her yanım kırık dökük...
İşte bu yüzden en derin yaralarımda onun parmak izleri var...