insan bir yazıyı kâğıda geçirir geçirmez, ezberlemeye dönük bir çabada bulunmaz artık. Bilgiyi bir bakıma beynine kazıması gerekmez, çünkü onu yardımcı bir araçta -kağıt, teyp vb- depolamıştır. Hatırlamaya ihtiyacı olmadığını düşünür, çünkü içerik aldığı notlara güvenle depolanmıştır. Böylece hatırlama melekesi pratik eksikliğinden mustarip olur.
Bir hevesin peşinden gitmek aslında sıkıntıdan kaçma isteğiyle harmanlanmış derin bir içsel edilgenliğin sonucudur.İrade etkenliğe,heves ise edilgenliğe dayanır.