Dün akşam sırtıma bir ayet daha yazdırdım. Yasin suresi 49. "İnsanlar, tek bir çığlığıma bakar!" babamın yüzünü artık hatırlayamıyorum. Gözlerini, saçlarını, hiçbir şeyini. Hafızamı ne kadar zorlasam da bi sima belirmiyor. Babamın yüzünü unuttuğumdan beri insanoğluna bir kinim var. O kin bir tümör gibi vücuduma yayılıyor. Aynaya bakınca bi canavar görüyorum sadece. Hiçbir şeye tahamülü kalmamış bir canavar. Bu durum beni çok üzüyor. Çünkü hiçbir adam bana aşık olamayacak, saçlarıma dokunamayacak, bi caddede beni gördüğünde kafasını başka tarafa çevirmekle yetinecek. Ama buna mecburdum. İnsanları yok etmekle insanları yok saymak arasında yıllarca gidip geldim. sonunda kararımı verdim. yok saymak bana göre değildi. Geceleri uyutmuyordu. Bu hayattan beni çekip çıkartacak olan bir varlığa inancım kalmadı.