“Neysen o ol!”
-Ama kimim ben?
Ne kadar akılcı, ne kadar özgür düşünceli bir insan olsa da kafasında barındırdığı doğaüstü dehşet sahnelerinin sayısı az değildi. Hem o kadar da derinlerde değillerdi, yüzeyden yalnızca birkaç saniye aşağıda, “çağırılmaya hazır” bekliyorlardı. Keşke cımbızla tüm bu düşünceleri köklerinden söküp çıkarabilseydi.
Freud haklı:
Beyinde karmaşık düşüncelerim saklandığı bir depo olmak zorunda; bilincin ötesinde ama hep uyanık, her an kendini göstermeye bilinçli düşünceler sahnesine çıkmaya hazır.
Ölüm varken ben yokum. Ben varken ölüm yok. O halde üzülecek ne var?