sudenaz gökten
@Sadecesude0
45 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Hayatının hatası bizsiz bir hayat kurması, annemden başkasını sevmesi değildi. Asıl kalsa hata etmiş olacaktı. O zaman anlamıştım bunu. Çok da istemiştim o gün yanlarına gitmeyi. Mutluluklarına dahil olmayı.
Reklam
Üzgün müydüm? Bunu uzun zamandır ilk kez düşünüyordum. Özlemiş miydim onu? Onu ara sıra herkesten gizli özlediğimi biliyordum. Ama özlediğim o muydu, onun yanındaki kendim miydi, yoksa o eski güzel günler miydi, karar vermesi zordu.
Bizse hiç görüşmedik babamla.
Bunun kararını da almadık işin tuhafı. Hayatın bin türlü meşalesiyle boğuşurken, birbirimizi aramadığımız her gün bir öncekinin üzerine devrildi, nasılsa ararım diye önce haftalar, sonra aylar geçti. Ne o geçerken uğradı, ne ben, "Akşam yemeğe bekliyorum mutlaka," deyip bir tabak ekledim masaya. Doğum günleri, bayramlar, yılbaşları bir bir geçerken kimsenin kimseyi aramaması bir süre sonra garip gelmemeye başladı önce. Birbirimizin yörüngesinden öyle çıktık ki, arayıp sormanın büyük bir olaya dönüşeceği o hazin noktaya vardık en sonunda. Sadece kötü bir şey olduğunda, o da ortak tanışlar vasıtasıyla birbirinden haber alan iki insan kadar uzaklaştık. Bir yerden sonra da alıştık galiba bu duruma.
Bir gün hepten unuttuk babamı, aramızdaki bütün bağları kopardık. Hep birlikte. Onu bize hatırlatan her şey silindi hafızamızdan. Yüzünü bile sildi zihinlerimiz; kokusunu, konuşmasını, yemek yeme şeklini, uyurkenki halini, nasıl kahkaha attığını unuttuk...
Aynı şehirde yaşasak bile başka bir dünyadaydık artık.
Babamın var olmadığı bir yerdi orası.
Gülümsüyor, gözleri tavanda. Bugün ilk kez gülerken görüyorum onu. Gülünce bambaşka bir resim çiziyor yüzünün çizgileri. Bana bir sürü şey hatırlatan yeni bir resim bu.
Sonra benden yana çeviriyor başını. Gülümsüyorum ona. Iki yeniyetmeyiz şimdi. Çok sevmenin, ölüp bitmenin, birbirini zalimce hırpalamanın büyük yangınından uzakta, serin bir yerindeyiz artık hayatın. Aramızda birkaç santim var. Ama birimiz uzanıp diğerini öpüverecekmiş gibi bir yakınlık değil bu. Bilakis, artık hiç kısalmayacak bir mesafe aramızdaki. İkimizin de korumaya sessizce mutabık kaldığı bir mesafe.
Burada bir şey var, bir şey bulacaksın sanıyorsun. Pekala, dışarıda dünyada yeterince çabuk öğrenirdin. Sen de başarısızlık için biçilmiş kaftansın; dünyayla savaşacağından değil. Seni çiğneyip tükürmesine izin verir ve yanlış olan neydi diye düşünerek serilip yatardın. Çünkü sen hayattan hep olmadığı bir şey olmasını, hiç olmak istemediği bir şey olmasını beklerdim…
Sen onlarla yüzleşemezsin, onlarla savaşamazsın. Çünkü hem çok zayıfsın hem de çok güçlüsün. Ve dünyada gidebilecek hiçbir yerin yok.
Reklam