Dedemin birbiri üzerine yaslanmis kalin kitaplardan olusan bir kütüphanesi vardi. Kitap tozu ve tutkal karisimi „ruhani“ bir kokuyla bezenmis bu sükûti mekâna içimde çok garip fisiltilarla süzülürdüm her seferinde.
Reklam
Gecenin ücü. Karanlik, aydinliga kavusacagi anin sabirsizligini yasiyor. Sanki. Bana öyle geliyor. Belki de tam tersi... Küsmüsler. Karanlik aydinliga sirtini dönmüs, bilmiyorum. Ama bir seyler var ikisi arasinda, seziyorum. Münazara mi ediyorlar, muhabbet mi demliyorlar; pek anlamiyorum. Ama var bir sey, seziyorum.
Sahibiniz kim ya sizin?
Sahibini bilince bilirsin kendini.
Kendini bilenlerden eyle mevlam bizi.
Gönüllerin sultanina ulasmak icin kalbe yönelmek gerek erenler. Her kalbe bir damga vurulmustur zira. Ver her damga sahibini özler.
Hikâyeyi bir türlü yazarsin, tarih olur. Bir türlü anlatirsin destan olur, efsane olur.
Reklam