İçimde hep geç kalmış birinin telaşı ama hiçbir yere varamamanın yorğunluğu var.
Sanki herkesin avucuna hayatın anahtarı verilmiş de,ben kapının eşiğinde kendi anahtarımın neden açmadığını sorguluyorum.
Bir yerlere, birilerine yetmeye çalışırken kendi düşüncelerimin altında eziliyorum..