Hayat hastalıklı bir insanın yorgun gözlerini yakan güçlü ışık gibiydi uyanık geçirdiği her an etrafında ve üzerinde bir çiğ bir öfkeyle parlıyordu
Acıtıyordu
Dayanılmaz bir acı veriyordu.
Martin Edenden bir sürü alıntı çıkar ama okunup içerisinden seçilmesi daha önemli o yüzden çoğu alıntıyı eklemiyorum. Özellikle o içsel konuşmaları entelektüel konuşmaları o kadar güzel ve ince düşünülmüş ki hepsi buraya not alınabilir.
Haritasız ve dümensiz kalmış gideceği limanı olmayan bir gemiydi kendini akıntıya bırakıp sürüklenmek en azından hareket etmek hayatta kalmak demekti ki için acıtan şey de zaten buydu
yaşamak