Gittikçe insanlardan uzaklaşır hale geliyordu, insanlara nazik davranmak ona günden güne daha güç gelmeye başlamıştı. Onların varlığı Martin'i sıkıyor, konuşmak zorunda kalmak da rahatsız ediyordu. İnsanlar huzurunu kaçırıyordu.
Hayat büsbütün acımasızdı ve ezebildikleri arasında yalnızlar en başta geliyordu. Yalnızların üzerine birdenbire çullanıyor, umulmadık noktalardan saldırıya geçiyor ve paçavraya döndürüyordu
Martin haritasız, rehbersiz kalmıştı. gidecek hiçbir limanı olmaksızın asgari hayat şartları içinde sürüklenip gidiyordu ve bu insanı derinden yaralayan bir hayattı.