Evvela Beyaz Mantolu Adam öyküsü ile başlamak isterim. Bu öyküyü daha önce birçok kez okudum ve dinledim. Geçenlerde tekrar okuma fırsatım oldu ve öykünün bir yerinde
(" oymalı, yaldızlı büyük
O hastalıklı yüzüyle, tükenen kanının son damlasına kadar hâlis muhlis bir sefihti. Ölmekten korkmuyor, hayatta her şeye acı ve sinik bir gözle bakıyordu; bununla beraber, öleceğini bile bile hayatı son zerresine kadar seviyordu.