Belki de en derin sessizlik
İçimizde taşıdığımız sessizliktir.
Kimse bizi anlamadığında
Açıklamak yorucu olduğunda,içimize çekiliriz.
Ruhumuzla konuşuruz sessizlik içinde.
Kederimizi,iç geçirişlerimizi, sıkıntılarımızı Tanrı’ya emanet ederiz.
Bu tür bir sessizlik bir kaçış değil,arınmadır
Zihnin berraklaştığı bir an
Kalbin ritminin yeniden düzene girdiği bir an.
Ve işte tam orada,içsel dinginlikte,
Gürültüsüzce fırtınaları atlatacak gücü buluruz.
Bazen sessizlik ilgisizlik değil,duruluktur.
Sustuklarında,çok şey görmüş
Çok şey anlamışlardır
Ve artık kelimelere ihtiyaç duymazlar.
Bazıları konuşmaz
Çünkü bilirler ki söz faydasızdır;
Ya da anlamışlardır ki
Zaman en doğru hakemdir
Ve sabır,tüm itirazlardan üstündür.
CLARA CLEMENS