Benimde küçüklüğüm vardı.
Herkes gibi küçüktüm
Bahçesinde vişne ağaçları
Dallarında kedilerin dolaştığı
Bir evde küçüktüm işte küçücük.
Üstelik hayal kurabiliyordum
Renkleri fark etmiyordu
Ben alabildiğine hayal denizlerinde
Can simitsiz yüzebiliyordum.
Siyahı geceden, geceyi de uyuyup rüyalara dalacak Bir vakitten ibaret bilirdim.
Pusudaki acıları, düşlerime kurulan tuzakları, Ellerimi tutanların gizli kapanlarını
Bilemeyen bir küçüktüm.
Büyüdüm...
Ve anladım dünya o kadarda büyük
Sanıldığı kadar da ihtişamlı değilmiş.
Yüzmeyi unuttum, hayallerim vişne ağacının Açmamış çiçeklerinde kurudu.
Büyüdüm...
Ve öğrendim yutkunarak hıçkırmayı,ve öğrendim Maskesiz sokağa çıkmamayı
Ve öğrendim hayatın ayağına sinsi çelmeler takmayı.
Yüreğim tökezlemekten bıktı,
Her defasında yaralarına merhem aramaktan usandı
Güvenip yanılmaktan sıkıldı.
Çatık kaşlı huysuz bir ihtiyar yüreğim,
Büyüdüm ben kocaman kocaman büyüdüm...
ZUHAL AY